Οι δισκογραφικές εταιρείες και τζαζ

Σκέφτηκα σχετικά με το τι οι δισκογραφικές εταιρείες που δημοσιεύουν στην τζαζ, αλλά όχι μόνο. Ίσως οι σκέψεις είμαι έτοιμος να γυρίσει πιο «τζαζ για τον χαρακτήρα του« μοναδικότητα »είναι ότι κάθε συναυλία τζαζ, αλλά σίγουρα μπορεί να επεκταθεί σε μεγαλύτερο μουσική γενικά. Δημοσιεύονται ελάχιστοι ζουν σε πάχος, και καλλιτέχνες που έχουν τη δυνατότητα να δημοσιεύουν ζωντανά στην ζωντανή είναι απλά ο κορυφαίος καλλιτέχνης της πιο «διάσημη, και στην πραγματικότητα» που χαρακτηρίζει τόσο πολύ υλικό για τα «μικρά» των καλλιτεχνών ή η καλλιέργεια και επίσης το ίδιο αστέρι Τζαζ παραμένει νεκρό γράμμα, έχει ανατεθεί στα χέρια των εμπόρων ασθενούς που συλλέγουν λαθρεμπόριο των λαθρεμπόριο, προκειμένου να κατανοήσουν καλύτερα την εξέλιξη και τις καλλιτεχνικές επιλογές των μουσικών. Και πράγματι, εντυπωσιάζεται κανείς όταν έχετε την ευκαιρία να ακούσει κάποιες από αυτές τις εγγραφές, που τεκμηριώνουν μια άλλη πτυχή της μουσικής, και άλλες πτυχές, το σύνολο της μουσικής και της έρευνας σε ορισμένες περιπτώσεις που τεκμηριώνουν το αληθινό μεγαλείο των λίγων καλλιτεχνών, ενώ σε άλλες περιπτώσεις υπογραμμίζουν την έλλειψη δημιουργικότητας της νύχτας μετά από τη νύχτα.
Για παράδειγμα, εντυπωσιάζεται κανείς από την ερευνητική εργασία του Wayne Shorter, ο οποίος περιόδευσε το 2001 και το 2002 με Patitucci και Perez, πιστοποίησε τη λεπίδα κάθε βράδυ σπασμωδική αναζήτηση για διαφορετικές οδούς και την έλλειψη συντομεύσεις και απλουστεύσεις για να χτυπήσει το κοινό, ενώ η «Από την άλλη πλευρά, εντυπωσιάζεται κανείς από την επαναληπτικότητα» της κάποιες συναυλίες με μόνο Metheny και μερικές φορές ταυτίζεται με την ίδια αυτοσχεδιαστική λύσεις. Πρόσφατα, η πιθανότητα σύλληψης για να κάνετε μια ζωντανή ηχογράφηση της συναυλίας, πριν την παράσταση και να πάρει στο τέλος, νομίζω ότι η πρώτη στην Ιταλία, και πιθανώς μόνο, χρησιμοποιήστε αυτήν την ευκαιρία για να «έχουν Elio e le storie TESE (αυτό δεν Αναρωτιέμαι άποψη για την προέλευση των αμιγώς τζαζ μουσικούς του Ήλιου) με μεγάλη χαρά των οπαδών, τη μεγάλη χαρά της ομάδας που αυξάνει τα έσοδα και βεβαίως τη δισκογραφική βιομηχανία. Πιστεύω ότι αυτές οι λύσεις μπορούν να βρεθούν για να τονώσει την αγορά για τη μουσική, πέρα ​​από την αγορά, όπως αποδεικνύεται από το iPod classic της Apple, χρησιμοποιούν νέες τεχνολογίες και να συνεχίσουμε με τη λογική της απαγόρευσης της μουσικής. Η ζωή ενός μουσικού νόημα όσο «η μουσική του ακούγεται από μια πιο« άνθρωποι του δυνατού (βλ. την συμπαθεί του Steve Coleman και του συλλογικού των καλλιτεχνών) και είναι λογικό στις ζωντανές εμφανίσεις του.
Καταγραφή αυτό το μοναδικό υλικό, που αντιπροσωπεύουν ειδικά ζωντανή εκτέλεση και ίσως τη διανομή τους μέσω του Διαδικτύου σε μια χαμηλή τιμή που μπορώ να εντοπίσει σε 0,50 ευρώ (μετά από όλα το κόστος είναι εξαιρετικά χαμηλό), θα είναι μια μεγάλη αγορά και ένα μεγάλο κίνητρο για τη μουσική των δραστηριοτήτων »και στην αναζήτηση της μουσικής που μπορεί να «να γίνουν ιδιαίτερα στους τομείς ζουν. Έτσι, αντί να ποινικοποιεί τις νέες τεχνολογίες θα πρέπει να είναι η μείωση στο κόστος του CD (παρακαλείσθε να εξηγήσετε γιατί «η αγορά ενός CD στο διαδίκτυο μπορείτε να περάσετε έστω και το μισό» της τιμής του στοιχείου στο κατάστημα), όχι η μείωση του ΦΠΑ (είδη πολυτελείας ), η ενθάρρυνση εναλλακτικών μεθόδων πληρωμής για το CDC αφιερωμένο σε πιο «νεολαία (επαναφορτιζόμενη κάρτα, sms, κ.λπ. ..), να παράγει μια ισχυρή αύξηση της δραστηριότητας του« ζουν για να αναβιώσει και να εμφυσήσει νέα πνοή στην καλλιτεχνική τόσο κερδοσκοπικού τομέα μουσική σίγουρα σε κρίση.